Το εφάπαξ. Η επιστροφή.

Πριν από λιγο καιρό είχα ανεβάσει αυτό το ποστ: Το εφάπαξ στο οποίο σχολίαζα την τάση να έρχονται στην Ελλάδα συγκροτήματα μουσικής μίας κάποιας ηλικίας. Δυστυχώς είναι ακόμα επίκαιρο και ο λόγος που το ξανα ανεβάζω είναι γιατί χθες βράδυ συνάντησα κάτι νεαρούς που θα πήγαιναν στην συναυλία των Metallica και μου είπαν ότι είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Τους είπα ότι δεν ήταν ποτέ μιας και ήταν ένα σημαντικό συγκρότημα για την μουσική τύπου Heavy Metal. Ετυχε και τους είχα δει ζωντανά στο Βέλγιο πριν από 20 χρόνια αλλά δεν είχα πάει για αυτούς αλλά για τους AC/DC.

Το αρχικό μου ποστ είναι αυτό:
Το σημερινό κείμενο δεν είναι αφιερωμένο στην αποζημείωση που θα πάρουμε όλοι οι εργαζόμενοι όταν βγούμε στην σύνταξη αλλά στο φαινόμενο που παρατηρώ με τα συγκροτήματα κάποιας ηλικίας που έρχονται στην Ελλάδα για συναυλίες.

Πρέπει να κάνω μερικές παρατηρήσεις:
Πρώτον ηλικιακά δεν ανήκω πλέον στους ανθρώπους που προορίζονται αυτά τα events, παρόλο που στις συναυλίες πηγαίνουν άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα, περί ορέξεως: κολοκυθόπιττα που θα έλεγε και η γιαγιά μου και προφανώς δεν μου πέφτει λόγος.
Δεύτερον, έτυχε και στην χώρα που μεγάλωσα, στο Βέλγιο, να γίνονται πολλές συναυλίες όταν είχα τη σωστή, με ή χωρίς εισαγωγικά, ηλικία, δηλαδή όταν σπούδαζα. Παρόλο που οι Έλληνες είναι περισσότερο ένθερμοι για τέτοια γεγονότα από τους Βέλγους, εκεί γίνονται περισσότερες συναυλίες μιας και βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, το 1996 με 1997, και έλεγα στους άλλους στρατιώτες σε ποιες συναυλίες έχω πάει νόμιζαν ότι έκανα μόνστρα. Θέλω επίσης να σημειώσω ότι όσες συναυλίες έχω πάει γινόντουσαν είτε στις Βρυξέλλες είτε στη Φλάνδρα. Ένας άλλος παράγοντας που καθόριζε το γεγονός ότι τότε στο Βέλγιο γινόντουσαν περισσότερες συαυλίες από ότι στην Ελλάδα είναι οικονομικός μιας και τότε ο μέσος Έλληνας δεν μπορούσε να πληρώσει το εισιτήριο. Ευτυχώς η Ελλάδα από τότε έχει πλουτίσει και ο μέσος Έλληνας μπορεί και πληρώνει το εισιτήριο παρόλο που είναι ακριβότερο από ότι στη Δυτική Ευρώπη.
Τρίτον, το βρίσκω οξύμωρο να κάνουν συναυλίες συγκροτήματα τα μέλη των οποίων έχουν κάποια ηλικία και παίζουν νεανική μουσική: Deep Purple, Black Sabbath, Aerosmith, Scorpions. Τους Aerosmith είχα δει επειδή μου άρεσε το support τους, οι The Cult. Από τη λίστα πρέπει να εξαιρέσω τους Scorpions μιας και με αυτή τη τουρνέ κλείνουν τη καρίερα τους.

Κλείνω λέγοντας ότι στην Ελλάδα έχω πάει σε 2 συναυλίες και το μετάνιωσα. Ο λόγος που πήγα ήταν ότι και 2 συγκροτήματα ήταν εφηβικό απωθημένο: στους Depeche Mode όπου η συναυλία έγινε στη Μαλακάσα και όταν τελείωσε η συναυλία περπατούσαμε 45 λεπτά ανάμεσα στις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και στους Beastie Boys η συναυλία των οποίων έγινε σε μία πρώην Ολυμπιακή εγκατάσταση. Η συναυλία ήταν μια χαρά όσπου ξαφνικά κάποιος λέει στα μέλη του συγκροτήματος κάτι και σταμάτανε να παίζουν. Κοιτάμε δεξιά και αριστερά και βλέπουμε σύννεφα καπνού. Οι γνωστοί-άγνωστοι είχαν κάνει ξανά το έργος τους. Το χειρότερο είναι ότι είχαν λεηλατήσει και το μέρος όπου έπρεπε να αφήσουμε τα αντικείμενα αξίας μας. Η αποθέωση ήταν στο τραγικό site indymedia στο οποίο κάποιος φωστήρας ανέβασε κείμενο και πανηγύριζε επειδή λέει είχαν απαλλοτριώσει το χώρο. Κλείνω με μία ρητορική ερώτηση: εγώ, ένας απλός άνθρωπος, και ο κάθε εγώ τι φταίμε που πληρώσαμε άδικα το εισιτήριο;

Γαλλική επανάσταση

Σήμερα, 14 Ιουλίου, είναι η επέτειος της Γαλλικής επανάστασης, όποιος θέλει να μάθει περισσότερα μπορεί να διαβάσει το σχετικό λήμμα στη Βικεπείδια: Γαλλική Επανάσταση.

Ο πλέον χαρακτηριστικός πίνακας είναι αυτός:

Η ελευθερία οδηγάει τον λαό.

Diego Armando Maradona

Ο Diego Armando Maradona ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιρηστές που γνώρισε η ανθρωπότητα και ο μόνος που μπορεί να του αμφισβητήσει τα πρωτεία είναι ο Pelé.

Είμαι σίγουρος ότι όλοι θα θυμόσαστε πως χάρη σε αυτόν η Αργεντινή κέρδισε το παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου στο Μεξικό το 1986. Ο αγώνας που σημάδεψε αυτή την διοργάνωση ήταν ενάντια στην Αγγλία όπου η Αργεντινή κέρδισε με 2-1, και τα 2 γκολ τα σκόραρε ο Maradona. Το πρώτο γκολ, που έμεινε στην ιστορία ως το “το γκολ από το χέρι του Θεού” ήταν ένα ξεκάθαρο χέρι. Το δεύτερο του γκολ ήταν σκέτη μαγεία μιας και πέρασε σχεδόν όλη την αγγλική ομάδα και σκόραρε. Ο αγώνας αυτός είχε τεράστια σημασεία για την Αργεντινή μιας και έγινε 3 μόλις χρόνια μετά την στρατιωτική ήττα τους για τα νησιά Falklands.

Ο Maradona είναι τόσο αγαπητός στην χώρα του σε σημείο κάποιοι να έχουν φτιάξει και θρησκεία με το όνομα του.

Η ομάδα που συνδιάστηκε περισσότερο με την καριέρα του σαν ποδοσφαριστής ήταν η Σ.Σ.Κ. Νάπολι με τη οποία κέρδισε το κύπελλο UEFA, νυν κύπελλο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Κατά την διάρκεια της διαμονής του στη Νάπολη εμπλέξε και με την τοπική Μαφία.

Οπως σε όλους τους μύθους η ιστορία του έχει και πολλές αρνητικές πλευρές.

Εμπλεξε με ναρκωτικά και αλκοόλ αλλά κατάφερε να επιβιώσει και από τα δύο.

Ενα από τα αποτέλεσματα της χρήσης ναρκωτικών ήταν τα βίαια ξεπάσματα του ενάντια των δημοσιογράφων, σε σημείο να τους πυροβολήσει μερικές φορές.

Πλέον ο Maradona είναι προπονητής της εθνικής ομάδας της Αργεντινής αλλά παρόλο που η ομάδα του είναι γεμάτη αστέρες, με πρώτο και καλύτερο τον Λιονέλ Μέσι, δεν κατάφερε να κερδίσει τον Μουντιάλ και αποκλείστηκε άδοξα και άνετα από την Γερμανία με 4-0.

Ετυχε και είδα ζωντανά τον τελευταίο του αγώνα σαν ποδοσφαιριστή το 1994 στο μουντιάλ των ΗΠΑ όπου έπαιξε εναντίων της εθνικής Ελλάδας, η Αργεντινή κέρδισε εύκολα με 4-0 αλλά στο τέλος του αγώνα ο Maradona πιάστηκε ντοπαρισμένος.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι ένας γραφικός άνθρωπος μιας και δηλώνει επαναστάτης, με τατουάζ του Τσε Γκεβάρα στο μπράτσο του, και εχθρός του Pelé, όμως παίρνει μέρος μαζί του σε διαφημίσεις της Louis Vuitton για το περιοδικό Economist. Αλλη μία απόδειξη της γραφικότητας του είναι ότι πριν τον αγώνα με την Γερμανία δήλωσε ότι οι γερμανοί θα κερδίζουν μόνο αν αφήσουν το πετσί τους στον αγωνιστικό χώρο. Ολοι γνωρίζουμε ότι η Γερμανία κέρδισε χαλαρά και φυσικά κανένας Γερμανός ποδοσφαιριστής δεν άφησε το πετσί του στον αγωνιστικό χώρο :) Σχετικό video: Οι αντιδράσεις του Μαραντόνα στα γκολ της Γερμανίας (vid).

Συγκριτικά με αυτό το γεγονός ότι είπε ψέματα μετά τον αγώνα με την Ελλάδα ότι οι ελληνες αμυντικοί έπαιζαν βρώμικα τον Μέσι είναι λεπτομέρεια...

Ο άνθρωπος πλέον είναι ο ορισμός της γραφικότητας και είναι τραγικό μιας και σαν ποδοσφαιριστής ήταν μεγιστος.

Η απόδειξη της λατρείας που τρέφουν οι συμπατριώτες του είναι η υποδοχή του του έκαναν παρά το φιάσκο της Νότιας Αφρικής: "Diego 2014".

Αρχικά στο Μουντιάλ υποστήριζα την Αργεντινή αλλά όταν κατάλαβα τι εστί Diego Armando Maradona άλλαξα αμέσως ομάδα.

Κλείνω με τη σκηνή που πρέπει να τον θυμόμαστε, την γκολάρα ενάντια των Αγγλων στο μουντιάλ του Μεξικό:
.

Προσθήκη 24/7/2010: Τελικά η περίπτωση του είναι κλινική, τον είδα στην τηλεόραση να χειροκρατάει τον πύρηνο λόγο του Hugo Chavez, λέτε ο τελευταίος να έχει εξοπλίσει τον στρατό του με παραλαγές του με ρούχα του οίκου μόδας louis vuitton που διαφημίζει ο πρώτος; :P

Born to be Wild.

Ο Μάκης.

Ή αλλιώς κακό σκυλί ψώφο δεν έχει. Σήμερα πήγα για μπάσκετ στο γήπεδο της Πολιτείας και ο Μάκης ζει και βασιλεύει...

Ένα σκυλί έχω μισήσει στην ζωή μου:

Συνήθως πηγαίνω για basket σε ένα συγκεκριμένο γήπεδο. Έχει πολλά πλεονεκτήματα: είναι κοντά στο σπίτι μου, ο αγωνιστικός χώρος είναι σε τέλεια κατάσταση, βρίσκεται σε απίστευτη τοποθεσία, δεν έχει πολύ κόσμο. Έχει όμως ένα τεράστιο μειονέκτημα: ένα ημί-αδέσποτο σκύλο που εκτελεί χρέη φύλακα και το οποίο αποκαλώ Ρατανπλάν. Με τον original Ρατανπλάν έχουν αρκετά κοινά: είναι συνάδελφοι, «φύλακες» και οι δύο, και εμφανισιακά μοιάζουν τόσο ώστε μάλλον κατάγωνται από το ίδιο χωριό. Στο γήπεδο συνήθως πηγαίνω με ένα φίλο.

Όταν έχει κόσμο ο Ρατανπλάν φεύγει και παίζει με τις γάτες(!). Άλλες φορές στήνει καρτέρι στα λίγα αυτοκίνητα που περνάνε από εκεί. Παραδέχομαι δημόσια πως δύο – τρεις φορές δεν κρατήθηκα και όταν τον είδα να κάνει ηρωική έφοδο προς το αυτοκινητό μου γκάζοσα και έστριψα προς το μέρος του. Ακόμα θυμάμαι με χαρά τα «κάι-κάι» φόβου.

Πριν με καταδώσετε στην WWF αφήστε με να τελειώσω την ιστορία μου.

Το πρόβλημα είναι τον χειμώνα όταν έχει ήλιο (προφανώς όταν χιονίζει δεν παίζω basket αλλά τέλος πάντων). Ο Ρατανπλάν αράζει στην μέση του γηπέδου και λιάζεται. Όταν είμαι με τον φίλο μου ο «φύλακας» μας κοιτάει με ένα βλέμμα μίσους αλλά φεύγει και πηγαίνει να παίξει με τις γάτες.

Όταν όμως είμαι μόνος μου...


Σηκώνει λίγο το κεφάλι του με κοιτάει και αρχίζει να γρυλίζει. Αμέσως μετά σηκώνεται και γρυλίζει πιο δυνατά. Από το στόμα του τρέχουν λευκοί πυκνοί αφροί. Μερικές φορές αποχωρώ από το γήπεδο χωρίς διαπραγματεύσεις. Προφανώς και δεν φοβάμαι, αλλά είναι γνωστό πως είμαι φιλόζωος και δεν θέλω να διαταράξω το οικοσύστημα του Ρατανπλάν. Άλλες φορές μπαίνω διακριτικά στο γήπεδο και αρχίζω τα σουτάκια. Ο Ρατανπλάν γρυλίζει, αφρίζει και μετά από αρκετή ώρα φεύγει.


Πριν από μερικά χρόνια την Κυριακή του Πάσχα έπαιζα μπάσκετ με τον φίλο μου και ήρθε ο φύλακας (ο κανονικός όχι ο Ραντανπλάν) του γηπέδου. Κρατούσε ένα αλουμινόχαρτο και μέσα είχε κοκορέτσι και αρνί. Εκείνη την ημέρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν: εμείς είμασταν αυτοί που γρυλίζαμε και αφρίζαμε. Ο σκύλος σε χρόνο dt είχε πάει και έκανε χαρές στον φύλακα. Αυτός μας βλέπει και μας λέει «Α! Αυτός!», δείχνοντας τον Ρανταναπλάν, «Αυτός είναι το καλύτερο παιδί». Η απάντηση μας λογοκρίθηκε.

Πέρυσι τον χειμώνα μου τηλεφωνάει ο φίλος μου:
-Έλα μου λέει γεμάτος χαρά. Έλυσα το μυστήριο του Μάκη.
-Ποιος είναι ο Μάκης; Απαντάω.
-Έλα ρε ο Μάκης μου ξαναλέει.
-Ρε καμένε, του λέω, είσαι μεθυσμένος στις 12 το μεσημέρι; Καλά δεν ντρέπεσαι και είσαι δικαστής; Τουλάχιστον να σέβεσαι εμάς του εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
-Όχι, επέμενε αυτός, για τον Μάκη λέω τον σκύλο στο γήπεδο του Basket. Πήγα και παραπονέθηκα στην φύλακα. Αυτός μου είπε πως ο Μάκης – Ρατανπλάν δεν πειράζει κανένα απλώς θέλει χάδια. Πήγαμε μαζί και τον χαϊδεψα.

Τελικά το παν στην ζωή είναι να έχεις τρόπους...

Όμως μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφωνάει ο φίλος μου.
-Ρε με δάγκωσε!
-Καλά σου έκανε, αλλά ποιος;
-Ο Μάκης!
-Ο Μάκης; Μα δεν μου είπες πως είχετε γίνει κολλητοί και κανονίζατε να πάτε και για γκόμενες.
-Ρε σοβαρά μiλάω, πήγα να τον χαϊδέψω και μου επιτέθηκε.
-Δεν μου λες, απαντάω, πότε είπαμε πας Σκωτία για να λύσεις το μυστήριο της λίμνης Λοχ-Νες;

Ηλιοβασίλεμα από το γήπεδο, είπαμε απίστευτη τοποθεσία...

Φτιαγμένες μπέμπες: "γίναμε Ευρώπη".

Λίγα πράγματα απεχθάνομαι όσο τις φτιαγμένες κούρσες και δυστυχώς είναι πολύ διαδεδομένες στην χώρα μας. Δεν καταλαβαίνω τι προσφέρουν στην προσωπικότητα κάποιου τα φιμέ τζάμια, τα λαμπάκια νέον, η χαμηλωμένη ανάρτηση και το μπουρί (που συνήθως το μέγεθος του είναι αντιστρόφως ανάλογο με το IQ του «πιλότου»). Εκτός αν η ρύπανση (αισθητική, ηχητική κλπ) είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας ενός άνδρα και δεν το έχω καταλάβει.

Φτιαγμένες κούρσες υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στην δυτική Ευρώπη (και στην Αμερική) είναι συνηθισμένες στα ghetto και τα αυτοκίνητα προτίμησης είναι μπέμπα σειρά 3 (εφεξής θα την αποκαλώ χασαπερί) και VW Golf. Συνήθως στο αυτοκίνητο είναι 3-4 νεαροί με πολύ «κακία» και από το αυτοκίνητο, εκτός από την εξάτμιση, ακούγεται μουσική τέκνο στη διαπασών. Ανάλογα με την πόλη θα συναντήσεις και την ανάλογη «φυλή», στις Βρυξέλλες στις χασαπερί υπάρχουν Μαροκινοί (ή και Έλληνες) στην Γαλλία Αλγερινοί, στην Μ.Β. Πακιστανοί και λοιπά.

Μέχρι πρόσφατα οι φτιαγμένες κούρσες στην Ελλάδα ήταν είτε 106, είτε Punto, είτε Ibiza. Τον τελευταίο χρόνο συναντάω όλη την ώρα φτιαγμένες χασαπερί δεκαπενταετίας. Πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τι μόστρα κάνουν αυτοί που αγοράζουν χασαπερί δεκαπενταετίας και την φτιάχνουν. Πόσο κάνει μία χασαπερί δεκαπενταετίας; 2-3 χιλιάδες ευρώ; Τι μόστρα κάνει κάποιος με ένα τόσο φθηνό αυτοκίνητο ειδικά όταν είναι και τόσο συνηθισμένο;

Μία διαφορά με την δυτική Ευρώπη είναι ότι τις χασαπερί δεν τις οδηγάνε μόνο νεαροί αλλά και άνδρες που έχουν περάσει τα «αντά» εδώ και αρκετά χρονάκια καθώς και ότι τους συναντάς σε όλη την πόλη και όχι μόνο στα ghetto (ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε ghetto). Σήμερα το βράδυ (Παρασκευή) περπατήστε από το εμπορικό κέντρο της Κηφισιάς έως την πλατεία Κεφαλαρίου, θα δείτε 3-4 παρκαρισμένες χασαπερί και άλλες τόσες κολλημένες στην κίνηση, τα χαϊλίκια της Κηφισιας...

Φτιαγμένες χασαπερί, όχι πια ταπεινά 106! Γίναμε Ευρώπη... Επιτέλους ήρθε αυτή η περίφημη σύγκλιση (από την ανάποδη)!

Κολύμπησα!

Σήμερα 12 Ιουνίου 2010 έκανα το πρώτο μου μπάνιο φέτος.

Ηταν στην παραλία Eden Beach λίγο έξω από τη Σαρωνίδα Αττικής. Τον χειμώνα είχα πει στον εαυτό του ότι το πρώτο μπάνιο της χρονιάς θα το έκανα την Πρωτομαγιά στον Σχινιά αλλά άργησα λιγάκι. Καλή μου σαιζόν :)

Nina Simone: Take care of bussiness for me!

Eurovision 2010

Πέρυσι τέτοια εποχή είχα ανεβάσει ξανά σχετικό ποστ στο οποίο έκραζα αυτόν τον “θεσμό” μιας και το μόνο που κάνει είναι να δυσφημεί την μουσική σαν τέχνη και την Ευρωπαϊκή ιδέα. Γνωρίζω ότι το δεύτερο με 27 χώρες-μέλη είναι πλέον ουτοπία αλλά μιας και είμαι Ευρωπαϊστής νοιώθω ότι πρέπει να το σημειώσω.

Για να γράψω και του Αλκαίου το δίκαιο τουλάχιστον αυτός τραγουδάει στα Ελληνικά και λέει όχι στον αγγλωσαξονικό γλωσσικό ιμπεριαλισμό*.

Ευτυχώς φέτος δεν κυβερνάει την χώρα μας ο άχρηστος Καραμανλής που είχε κάνει αυτόν το διαγωνσμό “Εθνικό” θέμα.

Το τραγούδι μπορείτε να το δείτε εδώ:
.

Υ.Γ. Με δύο άσχετες παρατηρήσεις: φέτος ο διαγωνισμός γίνεται στην Νορβηγία και έχω να πω 2 πράγματα για αυτή τη χώρα: 1) Εκεί είδα τις πιο ωραίες γυναίκες που έχω δει ποτέ σε κάποια χώρα, 2) η ζωή είναι πανάκριβη, ειδικά το αλκοόλ η κατανάλωση του οποίου “καταπιέζεται” από την κυβέρνηση. Η ζωή είναι πανάκριβη μιας και η Νορβηγία φημίζεται για το κράτος πρόνοιας της και είναι αυτονόητο ότι ένα τέτοιο κράτος χτίζεται με φόρους. Η “καταπίεση” του αλκοόλ υπάρχει λόγο της Θρησκείας τους και μάλιστα σε μικρές κοινότητες δεν πουλάνε αλκοόλ τις Κυριακές.

*Αυτός ο όρος είναι προσωπική μου εφεύρεση που έχει σκοπό να καυτηριάσει το γεγονός ότι τα Αγγλικά είναι πλέον η Lingua Franca της εποχής μας, αυτό το γεγονός δεν με ενοχλεί per se μιας και είναι φυσιολογικό να κυριαρχεί η γλώσσα της χώρας που κυριαρχεί και οικονομικά και πολιτικά στον πλανήτη μας. Δεν ξέρω αν αυτός είναι σκοπός των ΗΠΑ αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι αυτό το θέμα του ποστ μου.

Υ.Γ. 30/5/2010 διάβασα ότι η Eurovision είναι ελλειματική για την ΕΡΤ.

19 Μαϊου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

Οπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο του ποστ μου σήμερα είναι η ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Αρχικά ήθελα να γράψω ένα αναλυτικό ποστ αλλά δεν θα το κάνω μιας και υπάρχουν πολλοί Ελληνες που θα βρουν πάτημα για να το κάνουν. Ελπίζω μόνο να μην κάνουν κατάχρηση μιας και είναι ασέβεια προς τους νεκρούς.